FEINO (Charles Perrault) parto 6

Apene elia matro rimarkei eli, li klamei at eli: "Vel, mia filino?" - "Ja, matro", respondei at li nelgentino, ekszetante un serpento et un rano. - "O, cielo!" eksklamis matro, "kello mi vidai?" Elia soro en tutto esai kulpa; mi pagoi al li pro isto!" Et li tui kurei bati li. Nelfelis infano forkurei et selei si en maksi proksima bosko. Filo del rezo, kella revenei dal caso, inkontrei li;  et, vidante, ke li esai talle bela, le demandei li, kello li farai ci entiere sola et pro kello li plorai. - "O ve, sinioro, mia matro forpelei mi eks domo."

FEINO (Charles Perrault), parto 5

"Esus tre bela," respondis filino nongentile, "ke me ires al fonto!" - "Me volas, ke ve ires al dar," diktis matro, "et ires nonmedie!" Filino iris, bat totifoje murmurante. Le prendis ple bela silvera vazo, kui esis en abitejo. Apene le venis al fonto, le vidis un madamo, tre rike vestita, kui eksiris eks foresto et pregis dal le drinki (ito esis iti sama feino, kui prendis on se formo et vestoj del prinsino, pro vidi, kuale grand esos malezo del iti girlo). "Venis me al ar," diktis al le nongentil et fiera girlo, "pro doni al ve drinki? Serte, me alportis silvera vazo spesiale pro ito, pro doni drinki al iti madamo! Mea opinio esas: prendes self akuo, si ve volas drinki." - "Ve entiere non esas gentila," diktis feino sin kolero. "Bone, bi ve esas ite servema, me faktas al ve gifto, ke at toti vordo, kui ve parlos, eksiros eks vea boko or sneko or frogo."

FEINO (Charles Perrault), parto 4

Kvande esta bella puello venei at domo, lea matro insultei le, pro kello le revenei talle tarde dal fonto. "Pardoni at mi, matro," direi nonfelica puello, "ke mi restei talle longe". Et kvande le parlei estas vortos,  elsaltei el lea busho tri rozos, tri perlos et tri grandas diamantos. "Kello mi vidai!" direi lea matro kon tre granda miro. "Parai at mi, ke el lea busho elsaltai perlos et diamantos! Dal kello esto venai, mia filino?" (Esto sei una foyo, ke le nomei le zia filino). Nonfelica infano rakontei al le naive tutto, kello okazei al le, et, dum le parlei, elfalei el lea busho tre multas diamantos. "If sai talle," direi la matro, "mi devai sendi al lo mia filino. Marilio, rigardi kello elirai el la busho del vua soro, kvande le parlai; non sui al vu pleze havi tella sama kapablo? Vu devai nur iri al fonto
cherpi akvo; et kvande nonrica femo pregoi dal vu trinki, vu donoi it al le jentile."

FEINO (Charles Perrault), parto 3

En un tago, van le esis apu iti fonto, venis al le povra femo, kui pregis le, ke le dones al le drinki. "Tre vole, mea bona," diktis bela girlo. Et le nonmedie lavis sea poto et austis akuo en ple pura loko del fonto et alportis al femo, totifoje subtenante poto, pro ke femo podes drinki pli oportune. Van bona femo trankuilis sea soifo, le diktis al girlo: "Ve esas ite bel, ite bon et ite onesta, ke me debas fakti al ve gifto" (bi ito esis feino, kui prendis on se formo del povra vilaga femo, pro vidi, kue granda esos gentilezo del iti juna girlo). "Mi faktas al ve gifto," duris feino, "ke at toti vordo, kui ve diktos, eks vea boko eksiros or floro or kara stono."

FEINO (Charles Perrault), parto 2

As tottu amai ordinare persono, kella sai simila at le, pro esto esta matro tre varme amei zia pli olda filino, et en esta sama tempo eli havei terura nonamo kontre pli juna. Eli ordonei at eli manci en kuirejo et laboradi sencese. Inter altras aferos esta nonfelica infano devei dufoje en tutta tago iri cerpi akvo en tre nonproksima loko et atporti at domo plena granda kruco.

FEINO (Charles Perrault), parto 1

Un vidvino abis du filinoj. Pli olda esis ite simil al matro per sea karaktero et vizago, ke toti, kui vidis le, podis pensi, ke le vidas matro; lu amba esis ite nonplez et ite fiera, ke homoj non podis vivi kon lu. Pli juna filino, kui esis plena portreto del sea patro sekondu sea bonezo et onestezo, esis ulter ito un del ple bela girloj, kui homo podis trovi.